Τρίτη, 15 Μαρτίου 2005

Τρελός

Είμαι – το ξέρω – λογικός. Ω δεν μιλάω.
Σαν λάμψει η μέρα σβω το φως μου.
Αν ιδώ ένα φύλλο πούπεσε – εντός μου
λέω : είδα ένα φύλλο πούπεσε και… πάω

Τόσο πολύ! Προσέχω. Τ’ όντι
δεν έχω αντίρρηση καμιά. Χαρά μου
νάναι τα δυο διπλό απ’ το ένα. Νοερά μου :
πως είναι στρόγγυλοι – επιμένω – οι οριζόντοι.

Τρελός εγώ; Αστείο! Και στίχους
φιάχνω, και πάω πατώντας˙ ούτε λόγος
ότι όπως στρίβει ο δρόμος, αναλόγως
στρίβω να μη σκουντάψω πα στους τοίχους…

Λοιπόν δεν είμαι. Ωραία! Το ψέμα
μισώ. Τώρα εννοώ γιατί η καρδιά μου
έκανε τίκι – τακ για κείνηνα – στοχιά μου :
για να κυκλοφοράει μου το αίμα!

Πέθανε! Πως την έλεγαν ξεχνάω…
- χάθηκε μαζί της η χαρά, το φως μου -
και είμαι τόσο λογικός που εντός μου
λέω : είδα ένα φύλλο πούπεσε – και πάω…

Γιάννης Σκαρίμπας / Εαυτούληδες
Άπαντες Στίχοι 1936 – 1970
ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ Ε.Π.Ε. / 1970

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ρε παιδιά τι ωραίος άνθρωπος θα ταν αυτός ο Σκαρίμπας ;

Πολύ τον θαυμάζω και θα είναι άξιος θαυμασμού μές στους χρόνους που έρχονται !

...τρελά, πανέμορφοι, συγκλονιστικοί στίχοι :)

aeipote είπε...

Καλημέρα,

Πραγματικά καταπληκτικός ο αγαπημένος Σκαρίμπας. . .